I love you "The Comments" please...

บทรำพึง...คิดถึงคนบางคน
ที่กำลังจิบไวน์อยู่บนฟ้า
............
I do not love you
except because
I love you *
..........
The Comments
Please.....:)
Last update: July,04-2009
......................
............
สามสี่ปี่ระหว่างตัวฉันกับบล็อกนี้
ถือว่าไม่น้อย
มีคนถาม "ว่างนักหรือไง อัพบล็อกซะบ่อย"
เคยตอบไปว่าเพราะไม่ค่อยว่างไง
เลยต้องอัพบ่อยๆ เพื่อไม่ให้ลืม
---ว่าการเขียนหนังสือของตัวเองนั้นมันเป็นยังไง
...
ครั้นจะไปเขียนลงหน้ากระดาษที่เดิม
ตามคำเชิญชวนครั้งแล้วครั้งเล่าของบก.ที่เคารพ
ก็เกรงว่าจะไปทำให้เขาเสียเวลาเรื่องรอต้นฉบับ
ที่เอาแน่นอนไม่ค่อยได้ของเราเสียเปล่าๆ
เพราะบางวัน คอนโทรลเวลาชีวิตตัวเองไม่ได้เลย
ก็เลยไม่อยากผูกมัดใคร หรืออะไร
ให้มันเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนั้น

เขียนบล็อกไม่ได้สตางค์ แต่ได้แฟนหนังสือใหม่ๆ
แถมได้อิสระเสรีในการเขียนมากมายล้นพ้น
ทำให้ฉันค้นพบเรื่องใหม่ๆ แนวทางใหม่ที่จะเขียนอีกมากมาย
เอาไว้ค่อยดูกันไป :) เรื่องพวกนี้พูดมากไม่ดี
มีตัวหนังสือเป็นต้นฉบับ"ต้นๆ" อยู่ในมือเมื่อไหร่
ค่อยว่ากัน

..
การเขียนบล็อกของฉัน ก็คือการเติมน้ำมันเครื่อง
คือการเคาะสนิม เช็ดถู ปัดกวาดหยากไย่ในในความคิดน่ะ
แต่ก็ขำคนอ่านเหมือนกันนะ ตอนไม่ค่อยอัพ เห็นคลิกแล้วคลิกอีกอยู่นั่น
พออัพทุกวัน ดันอ่านไม่ทันเสียนี่---แย่จริง
อย่างพอกลอนเนี่ย พูดอยู่เรื่อยว่าเขียนยาว อ่านเจอทีไรก็ขำ
พี่เขียนยาว เอ็งก็อ่านสั้นๆ แค่ที่อยากอ่านซิวะ ไม่เห็นยากเลย ฮ่า
พยายามหน่อยดิ๊ คนเขียนยังพยายามเลย
...
นักเขียนคนหนึ่ง เจอนักอ่านลองดีเอาทีหนึ่งตอนเจอหน้า
คนอ่านถามว่า "คุณเขียนอะไรเนี่ย อ่านยากจังเลย"
คนเขียนก็เลยบอกว่า
"ไม่เป็นไรหรอกที่อ่านยาก
เพราะตอนเขียนก็ยากเหมือนกัน" :)
...
ถ้าถามฉัน ถ้าใครมีปัญหาเรื่องการอ่านนะ
บอกได้เลยว่า "อย่าอ่าน"
ไปตีกอล์ฟ เตะตระกร้อ หรือแช็ทสาวยังสนุกกว่าเยอะเลย
อย่ามาลำบากลำบนเพราะเรื่องนี้กันเลยนะคะ
...
ใครเขียนหนังสือมาบ้างจะรู้
เวลาไม่ได้เขียนอะไรนานๆ มันจะฝืด
อาปุ๊-'รงค์ วงษ์สวรรค์ เคยพูดกับฉันว่า
"ตอนอาหนุ่มๆ นะ
อาเขียนชิบหาย คิดอะไรหน่อย เห็นอะไรหน่อย อยากเขียน
แล้วก็เขียนออกมาได้มหาศาล บางทีกลับไปอ่าน
ยังรู้สึกว่ามันต้องแก้ตรงนั้น แก้ตรงนี้
คือสมัยหนุ่มจะแรงดี
แต่งานเขียนอาจจะไม่ค่อยดีเหมือนตอนแก่"
...
ฉันก็ว่า "อุ๊ย อา ยิ่งดีสิคะ ยิ่งแก่ยิ่งเขียนกระจายไปเลยสิ ดีจะตาย"
แต่อาปุ๊ตอนนั้นนั่งรถเข็น
มาร่วมงานหนังสือมติชนที่เชียงใหม่ตอบฉันว่า
"ตอนแก่นี่ ความคิดดีๆ มันเยอะก็จริง
แต่ไม่ค่อยมีแรงเขียนว่ะ"

:)
...
พูดถึงเขาแบบนี้ ...นะ
ยิ่งคิดถึง...
รู้สึกคิดถึงเขานะ ...'รงค์ วงษ์สวรรค์
คนอะไรฟระ ตายแล้วยังคมกริบ
คมชิบ---คมวายป่วงเลย
....
ตอนอายังมีชีวิตอยู่ เราเคยพูดคุยกันเรื่องทำหนังสือของอามากมาย
ตอนนั้นฉันเพิ่งเปิดบริษัทใหม่ๆ ก็เลยไม่ได้ทำอะไรอย่างที่คุยกับอาไว้เท่าที่ควร
แต่อายังเขียนจดหมาย เขียนไปรณีย์บัตรมาให้กำลังใจเรื่อยๆ
วันหนึ่ง พอฟรีฟอร์มเริ่มตั้งหลักได้ เริ่มทำพ็อคเก็ตบุ๊ค เรื่มทำร้านหนังสือ
แล้วก็อะไรๆ ก็เลยเริ่มคุยกับอาอีกครั้งเรื่องหนังสืออา ที่เราจะเอามาทำกัน
แต่---ยังไม่ทันได้ทำอะไร ---อาก็หนีฉันไปจิบไวน์บนฟ้าเสียก่อนนี่
..............
ตอนนี้ก็เลยต้องทำกันไป โดยหวังแค่ว่า
อาจะเอาใจช่วยอยู่ตรงไหนสักที่ :)
ทำเท่าที่มี เอาให้มันดีที่สุด
เท่าที่กำลังทรัพย์อันน้อยนิดของฟรีฟอร์มจะทำได้
หรือถ้าจะให้ดี อามาเข้าฝันบอกหวยสักงวด
รับรองว่าหนูจะพิมพ์งานอาให้มันดี ให้มันงาม
ให้มันเป็นตำนานระเบิดระเบ้อไปเลยเนี่ย ฮ่า
...
แต่เรื่องหวยเนี่ย
เพื่อนฉันที่อยู่กับอาปุ๊ตลอดในช่วงวาระสุดท้ายชีวิตบอกฉันว่า
"ถ้าแกจะขออา แกขออย่างอื่นเถอะ ฉันว่าแกได้นะ อาเค้าคงให้แกอยู่หรอก
แต่ถ้าขอหวยคงไม่ได้ เพราะอาไม่ชอบ"
..
ฉันฟังแล้วก็ขำก๊าก
---นะ เป็นงั้นไป
แต่ไม่แน่หรอก อยู่บนฟ้า มีเวลาว่างมาก อาอาจจะคิดใหม่ได้
ว่านักเขียนเนี่ย ทุกคนเลยในโลกนี้
เป็นกลุ่มคนที่สมควรจะถูกหวยถูกล็อตเตอรี่มากที่สุดเลยนะอานะ :)
เพราะหลายคนเนี่ยก็ทั้งเก่งทั้งดี แต่มันจน จ๊น จน กันจะตาย
กว่าจะเขียนจะแปลหนังสือได้แต่ละเล่ม กว่าจะขายหนังสือได้แต่ละเล่ม
มันลำบากจะตายนะอานะ
...
ฉันเองเกิดมาไม่เคยถูกหวย
ทุกอย่างที่ได้มาในชีวิตก็ด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย
ถ้าขอหวยไม่ได้---หนูก็สงสัยไม่มีอะไรจะขออาหรอก -ฉันนึก :)


ช่วงนี้ฉันกำลังสนุกเพลิดเพลินกับร้านหนังสือที่ไม่ได้ฝัน :)
เพราะมันเป็นร้านที่ไม่ได้ฝันมาก่อนว่าจะได้ทำเร็วขนาดนี้
ก็เลยหาความฝันตรงโน้นตรงนี้มาเติมให้มันเป็นฝันของมันเอง
ส่วนหนึ่งคือการรวบรวมคำพูดหรือคอมเมนต์ของคนแถวนี้นั่นเอง
ช่วงนี้ ใครเข้าบล็อกแล้วเจออะไรแปลกหูแปลกตาไปบ้างอย่าแปลกใจ
มันคือการรื้อของ ค้นบ้านครั้งใหญ่
ซึ่งฉันก็พบว่า ---ฉันควรจะต้องจ่ายค่าตอบแทนให้ blogspot เค้ามั่งแล้วมั้งเนี่ย
เพราะว่าใช้พิ้นที่เของเค้าเก็บสมบัติล้ำค่าไว้เพียบเลย :)
...
ส่วนที่มีค่าที่สุดในบล็อกนี้
ไม่ใช่ถ้อยคำของฉัน
แต่เป็นของคุณค่ะ ---บางคอมเมนต์เนี่ย กลับไปอ่านอีกน้ำตาจะไหล
มันไม่ใช่แค่คำพูดที่สวยงามหรอกค่ะ
ฉันรู้ว่าหลายหมื่นคำ มันมาจากใจ -อย่างจริงแท้!
:)





.........
*Pablo Neruda







...คนอ่าน